"the Couch Potato Chronicles"

howdoiputthisgently:

Ben geldiğim üniversiteyle ilgili neredeyse hiçbir şey blog etmemişim, çok ayıp. Vending machine haricinde okulda hayat yokmuş gibi bir izlenim olmuş, büyük yalan. Allah’ın dağında da olsak sonuçta Koç’tayız yani…

Arkadaşlarımı çok sevdim. Vallahi. Zaten sevmesem arkadaş olmam, benimki de laf. Buralarda (hala bilmeyen var mı ki) parti dediğin neredeyse her gün. Parti bileti dediğin şey peynir ekmekten daha çok gidiyor buralarda. Hı, bana sorarsan kaç tanesine gittin diye, parti ayağıma gelmedikçe gitmedim. Yarın varmış bir tane, sırf kafa dengi insanlar var diye gideceğim, biletimi bile aldım. 

Onun dışında işte ders programımı sözde kendim yaptım, ama sonra bakınca “Oh God, what have I done?” diye bağırasım geldi. Yahu iki ders arası 2 saat olur mu? Manyak mısın? Görünüşe göre öyleyim. Neyse, midterm zamanları o aralarda ödevler yapılıyor, ders çalışılıyor imiş (denedim %100 çalışıyor). 

O değil de, midterm’ler fenaymış. Bir kere neden sınavı akşam 18:30’a koyarsın ki? Beynim kulaklarımdan akıyor zaten ders çıkışı, sen bana diyorsun ki “hacı gel sınav var”. Aferin.  

Bir dışarı çıkayım diyorum mesela bazen, sonra genelde cayıyorum. Uzak ya. Sarıyer’e in, Hacıosman’a git, metroya bin, ohoooo… Gerçi İstanbul böyleymiş dediler, ben İzmir’de rahattım oh mis… Bir arkadaşım bana “15 senedir İstanbul’dayım, ben bile tamamını öğrenemedim.” dedi, ciddi ciddi korktum. Neyse, sonra düşününce her yerini bilmesem de olurmuş gibi geldi.

Aslında ben sevdim buraları. Odam var terası var, çatı katında olduğundan tavanda penceremiz filan var… O yüzden odam hep aydınlık, yağmur yağdığında da sesini tepedeki pencere sağ olsun epeyce dinleyebiliyorum. Burayı iyice habitatım belledim, yaşayıp gidiyorum yani. Bir de okulun her köşesindeki otomatlar benim en sevdiğim. Onlar ki vefalı bir dost gibi, ders aralarında hep birlikteyiz. 

Bayağıdır da yazmamıştım, iyi oldu. Oh.

PS: Şarkı dilinize dolansın diye yazıyorum, ben iki gündür bu dertteyim şayet. Kafamda deli sorular. Heheh.